Daarbij besef ik dat ik last heb van een (vals?) soort romantiek dat nuchtere noordelingen wel voor het Belgische koesteren. Ik wil het land maar al te graag zien zoals Mortier dat schetst met zijn herenboerderijen vol koele kamers en warme keukens en op het erf schaduwrijke bomen waaronder de familie op zondagmiddag aanschuift voor een goed maal. Dat klinkt paradijselijk, maar als altijd is er ook weer die schrille toon die verwijst naar de Belgen als oorlogsdeelnemers. Is het in een eerdere roman slechts een vaag familiegeheim rond een aan het Oostfront gesneuvelde oom, in 'Godenslaap' krijgt de lezer het krijgstoneel in volle omvang voorgeschoteld in de vorm van de loopgraafgevechten bij Ieper en Diksmuide.

Aanvankelijk hebben Helena en haar moeder en broer Edgard trouwens niet eens zoveel last van die oorlog. Ze zijn gestrand in hun Franse buitenhuis, door het slagveld afgesloten van vader die in hun Vlaamse woonhuis is achtergebleven. Maar het deert niet, want de zomer is mooi en de strijd niet meer dan wat rookwolkjes en lichtflitsen aan de horizon. Het enige ongenoegen wordt gevormd door de vaste strubbelingen tussen de spontane Helena en haar strikte, nog zo negentiende-eeuwse moeder. Maar dan komen de krijgshandelingen toch dichterbij: een afzwaaier treft een dorpsmeisje, de knechten van het landgoed gaan in dienst om nooit meer terug te keren en ook Edgard trekt ten strijde.

In feite zijn dit gebeurtenissen zoals we die allemaal kennen uit de geschiedenisboekjes, maar over dat stereotiepe beeld van de oorlog wil Mortier het nu juist niet hebben. Hij wil schrijven over het wonderlijke feit dat het dagelijkse leven in zulke tijden gewoon doorgaat en ook de liefde zich door al die gruwelijkheden niet laat dwarsbomen. Het is een mooi gegeven, dat maar al te vaak ondersneeuwt wanneer de geschiedschrijving het overneemt. Gelukkig dus maar dat we romans hebben als 'Godenslaap'. En gelukkig maar dat we Mortier hebben, die het allemaal zo mooi kan vertellen. (Noortje)