Mark Boog: Het lot valt altijd op Jona; € 19,90

Razend nieuwsgierig was ik, wat zou ik vinden van een boek dat draait om moedergevoelens. Want hoewel ik bedeeld ben met een rijk gevoelsleven, ontberen moedergevoelens hierin totaal. 

Sandra heeft deze moedergevoelens absoluut wel. In ‘Het lot valt altijd op Jona’ brengt ze haar zevenjarige zoon Jonas naar het ziekenhuis met heftige hoofd- en buikpijn. Al snel gaan deze over in ernstige aanvallen. Wat hem mankeert is niet duidelijk, dat het niet goed gaat wel.

De eerste zestig bladzijden werd ik tot mijn eigen verbazing meegesleurd in de paniek en bezorgdheid om Jonas. Ik zag voor me hoe dat zieke magere jongetje daar lag, volgeplakt met draden en met zijn radeloze ouders aan zijn bed. Ik wilde een arm om ze heen slaan. Maar niet lang daarna wou ik mijn arm terugtrekken om Sandra er eens hard mee door elkaar schudden. Want de zogenaamde leeuwin die in elke moeder zit komt in haar naar boven, maar dit lijkt niet bij te dragen aan het verbeteren van de situatie of ook maar bij te dragen aan íets. Daar Sandra de vertelster is, is het voor de lezer duidelijk dat zijzelf geen enkel kwaad ziet in haar gedrag.

Naast dat Sandra als mens weinig positiefs bijdraagt aan de situatie, brengt ze ook als vertelster weinig goeds met zich mee. Ze is een warrige, zichzelf herhalende vertelster. Mogelijk heeft Mark Boog zo haar vermoeide en bezorgde toestand tot uitdrukking willen brengen. Maar om dat goed te doen, had hij een dag moeten opnemen waarin Jonas nog niet ziek was en Sandra dus nog helder vertelde. Want nu lijkt ze zelf te lijden aan een hersenaandoening.

Naarmate het boek vorderde, groeide mijn irritatie over de slecht uitgewerkte verhalenlijnen, geforceerde vergelijking van het ziekenhuis met een beest (lees walvis) en de omgeving als zee en de voortdurende herhalingen. Het goed opgebouwde idee van het boek is mooi, maar de uitwerking lijkt haastig en is daardoor slecht. En of het nou mijn gebrek aan moedergevoelens is of Sandra gewoon echt een vervelend mens is weet ik niet, maar ik weet wel dat ik aan het einde slechts hoopte dat haar man haar snel zou verlaten.

Al met al brengt het boek goed en overtuigend de radeloosheid van ouders met een ziek kind over, net zoals de leeuwin die in elke moeder schuilt. Daarom is het mogelijk troostrijk dan wel leerzaam voor ouders. Maar voor een lezer die niet leest als ouder, is het boek geen aanrader.

(Marieke de Groot)