Rikke Pulkkinen: Echt Waar; € 19,95

Toen ik Riikka Pulkkinen’s nieuwe  boek ’Echt waar’  uit had, realiseerde ik me dat de titel als een ironische handwijzer te lezen valt. Want lang niet alles in dit boek ís echt waar. Het is alsof een klein kind na een op zich geloofwaardig verhaal, er driftig knikkend ‘echt waar’ aan toevoegt. Als je niet goed oplet, heb je het niet door, maar er zitten genoeg verwijzingen verstopt in de onware onderdelen. Welke dat zijn ga ik u natuurlijk niet vertellen.

Is het boek de moeite waard om het te lezen zodat u er zelf achter kan komen? Ja dat is het. Want de verschillende lagen die Pulkkinen opbouwt door waarheid en verzinsel te combineren zijn fascinerend en geven het boek iets bijzonders.

Degene die achter de verzinsels zit is Anna. Haar oma Elsa is ongeneeslijk ziek en is thuis om te sterven. Daar wordt ze verzorgd door haar man Martti, haar dochter Eleonoora (Ella) en haar andere kleinkind Maria. De gevoelige, fantasierijke Anna komt achter een deel van het leven van haar grootouders dat geheim had moeten blijven. Namelijk dat opa een langdurige buitenechtelijke relatie heeft gehad met Eeva. Anna gaat op zoek naar informatie over haar en verbindt een deel van de moeilijke periode die zijzelf net achter zich heeft, met het leven van Eeva.

Naast dat Anna, Ella, Elsa en Marti ons inkijk geven in hun leven door vanuit hun perspectief te vertellen leren we ook Eeva op die manier kennen. De Elsa en Marti van vroeger komen in deze delen van het boek ook naar voren. Het boek gaat over verwerken, vergeven en liefhebben, op alle mogelijke manieren. Alle vijf de personages door wiens ogen we de wereld zien, hebben hier hun deel van gehad. T erwijl Pulkkinen van alle vijf maar een klein deel van hun leven heeft beschreven, zijn de personages zeer geloofwaardig en krijg je als lezer het gevoel hun levens te kennen. Als Pulkkinen meer had beschreven was er teveel gezegd én was er geen ruimte geweest voor die treffende sfeerbeschrijvingen en prachtige, originele observaties.

 Desondanks heeft het boek soms iets ongemakkelijks. Mogelijk is dat te wijten aan de vertaling, maar ik denk het eerlijk gezegd niet. Dialogen en uitspraken komen soms wat geforceerd en bombastisch over, terwijl ze soms ook heel erg raak zijn. Zoals: Anna leest de woorden van de schrijfster hardop voor:  ‘“Eindelijk weet ik wat liefde is.”’(…) ‘Vertelt ze het ook?’ vraagt Matias. ‘Wat?’ ‘Wat liefde is?’ ‘Eh, nee.’

Dat die ongemakkelijkheid soms wat overslaat op de lezer, creëert een wat unheimisch gevoel. Desondanks rijmt die ongemakkelijkheid met de moeite die de personages hebben met het passen in hun eigen levens. (Marieke de Groot)