Vier vrienden die in hun studententijd enige jaren met elkaar geklommen hebben. Op een klimvakantie in de sprookjesachtige Lofoten, boven de poolcirkel, zijn er een aantal dingen gebeurd. Nu, twintig jaar later, zitten Vincent en Paul bij elkaar in de trein op weg naar Martin en Lotte die, getrouwd en met kind, in Engeland wonen. Op het eerste gezicht een gezellig gegeven, maar elkaar na twintig jaar terugzien gaat niet zonder herinneringen.
Op het eerste gezicht lijkt het een ongecompliceerde vriendschap tussen drie jongens en een meisje, gebaseerd op een gemeenschappelijke hobby. Helaas blijkt ook hier dat bijna nooit iets zo makkelijk is als het lijkt. Drie mannen en één vrouw, dat is natuurlijk al vragen om problemen. Ook kennen de mannen elkaar niet zo goed als je zou denken bij zo een intense vriendschap.

Dat “elkaar niet zo goed kennen” maakt dit boek interessant en goed. We kruipen in de hoofden van de drie mannen. Uiteraard zijn zij tijdens de reis en in Martins geval tijdens het wachten, met name met elkaar en hun gedeelde verleden bezig. Vooral de scènes met Paul en Vincent, wat ongemakkelijk tegenover elkaar in de trein, zijn sterk. Daar leren we dat Vincents ongenaakbaarheid en 'gietijzeren mentaliteit' niet zo natuurlijk zijn als Paul denkt. Zonder uitleggerig te worden zet Enter hele echte personen neer en herinnert hij ons eraan dat we nooit zeker kunnen weten hoe de ander in elkaar steekt.
Dat deze menselijkheid ook nog eens gecombineerd wordt met prachtige beschrijvingen van natuurschoon en met een aantal cliffhangers (alsof de term voor dit boek bedacht is), maakt dat dit boek met stip op 1 binnenkomt op mijn lijstje favoriete boeken van dit jaar. (Marieke de Groot)